Οι μικροί παραγωγοί πάνε τη χώρα στις Βρυξέλλες: ποιος πληρώνει τον κομμένο ήλιο;

Πίσω από τα διαγράμματα με τις κομμένες τεραβατώρες στέκονται δεκάδες χιλιάδες μικροεπενδυτές — αγρότες με ένα στρέμμα πάνελ, συνεταιρισμοί, μικρομεσαίες με τις οικονομίες τους σε αντιστροφείς — και η υπομονή τους τελείωσε επίσημα.

Η κλιμάκωση. Η γραπτή ερώτηση του σοσιαλιστή ευρωβουλευτή Γιάννη Μανιάτη προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέτει το πρόβλημα με όρους ευρωπαϊκού δικαίου: οι μαζικές περικοπές και οι ώρες με μηδενική ή αρνητική τιμή υπονομεύουν τη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων έργων — ακριβώς της κατηγορίας που οι οδηγίες θέλουν προστατευμένη. Παράλληλα, η ομοσπονδία των φωτοβολταϊκών παραγωγών πέτυχε ακροάσεις στην κορυφή του υπουργείου, με τις περικοπές και τις αποζημιώσεις πρώτες στην ημερήσια διάταξη.

Το νομικο-οικονομικό επιχείρημα. Οι παραγωγοί επικαλούνται μια απλή αρχή: επένδυσαν κάτω από ένα πλαίσιο που τους εγγυόταν πρόσβαση στο δίκτυο· το κράτος που κόβει τώρα χωρίς αποζημίωση αλλάζει τους κανόνες στη μέση του παιχνιδιού. Το αντεπιχείρημα των διαχειριστών: η ασφάλεια του συστήματος προηγείται, και οι περικοπές χτυπούν αναλογικά. Η πραγματικότητα του πεδίου: τα μικρά έργα, χωρίς trading desks και χωρίς μπαταρίες, εισπράττουν το χτύπημα καθαρό.

Τι διαγράφεται. Το πρώτο βήμα του υπουργείου — ένα σχήμα στήριξης για τα πληγέντα μικρά φωτοβολταϊκά — χαιρετίστηκε από τις ενώσεις ως «σωστή κατεύθυνση», με μακρύ κατάλογο επιφυλάξεων: μένουν άλυτες η αποζημίωση των ιστορικών περικοπών, τα κριτήρια προτεραιοποίησης και τα κόκκινα δάνεια που μαζεύονται στους ισολογισμούς των συνεταιριστικών τραπεζών.

Το συστημικό διακύβευμα. Αν οι μικροί παραγωγοί μείνουν απροστάτευτοι, το σήμα για την επόμενη δεκαετία είναι τοξικό: μόνο οι γίγαντες με μπαταρίες και PPA επιβιώνουν της μεταβλητότητας. Μια μετάβαση που χρεοκοπεί τους μικρούς πρωτοπόρους της χάνει, μαζί τους, και την κοινωνική της νομιμοποίηση — μάθημα που η Αθήνα διαπραγματεύεται τώρα σε πραγματικό χρόνο.

Οι πολιτικές της ελληνικής ενέργειας, στη ροή ειδήσεων.