1.747 ενεργειακές κοινότητες — και μια αγορά που κουράστηκε να περιμένει

Στα χαρτιά, η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή δύναμη της κοινοτικής ενέργειας: χιλιάδες συνεταιρισμοί, ένας πρωτοπόρος νόμος από το 2018, εικονικός συμψηφισμός που άλλα κράτη μόλις ονειρεύονται. Στο πεδίο, η καμπύλη λέει άλλη ιστορία.

Τι χτίστηκε. 1.747 ενεργές ενεργειακές κοινότητες σε 13 περιφέρειες, με την Κεντρική Μακεδονία πρωταθλήτρια — 297 οντότητες, 354,5 MW εγκατεστημένα. Το εργαλείο-κλειδί είναι ο εικονικός συμψηφισμός: η παραγωγή του κοινού πάρκου αφαιρείται απευθείας από τους λογαριασμούς των μελών, όπου κι αν βρίσκονται οι μετρητές τους — ο μηχανισμός που επιτρέπει σε 12 δήμους της δυτικής Ελλάδας να σηκώσουν μαζί το μεγαλύτερο δημόσιο συνεργατικό φωτοβολταϊκό της χώρας, προς όφελος 300.000 κατοίκων.

Τι σταμάτησε. Οι νέες αιτήσεις: μόλις 61 έργα κατατεθειμένα σε πάνω από δύο χρόνια — κατάρρευση του ενδιαφέροντος σε σχέση με τα χρυσά χρόνια. Οι αιτίες, με σειρά αναφοράς: κορεσμένα δίκτυα που δεν δίνουν πια συνδέσεις, η νομοθετική μεταρρύθμιση που χώρισε τις κοινότητες σε «πολιτών» και «εμπορικές» με κανόνες ακόμα υπό διαμόρφωση, και ο ανταγωνισμός των ατομικών κινήτρων — γιατί συνεταιρισμός, όταν το προσωπικό net billing είναι απλούστερο;

Οι προτάσεις στο τραπέζι. Οι ομοσπονδίες ζητούν προνομιακή πρόσβαση στο δίκτυο για τις αυθεντικές κοινότητες, δικαιώματα κοινόχρηστης αποθήκευσης — η κοινοτική μπαταρία είναι το επόμενο λογικό σύνορο — και επέκταση του εικονικού συμψηφισμού στα νέα σχήματα. Ο νόμος 5299/2026 άνοιξε κάποιες πόρτες· ο κλάδος περιμένει τις εφαρμοστικές πράξεις.

Γιατί αξίζει η διάσωση. Οι κοινότητες είναι η δομική απάντηση στο ερώτημα που τρώει την ελληνική μετάβαση: ποιος ωφελείται; Εκεί όπου το πάρκο ανήκει στον δήμο και στους γείτονες, οι περικοπές πονούν συλλογικά, αλλά και η αποδοχή έρχεται συλλογικά. Μια μετάβαση μόνο των επενδυτικών funds μένει πολιτικά εύθραυστη — μάθημα που 61 αιτήσεις σε δύο χρόνια το διδάσκουν περίτρανα.

Η ελληνική κοινοτική ενέργεια, στη σελίδα της χώρας.