Berlini nënshkruan tri marrëveshje: 114 milionë për rrjetin dhe hidrocentralet

Ndërsa titujt e mëdhenj të energjisë shqiptare vijnë nga përtej oqeanit dhe nga Gjiri, paratë që mbajnë themelin vijnë, si prej tridhjetë vjetësh, nga Berlini. Paketa KfW meriton të lexohet si program qeverisjeje në miniaturë.

Marrëveshja një: truri i rrjetit. Dixhitalizimi i plotë i transmetimit — automatizimi i proceseve të lidhjes së nënstacioneve dhe i menaxhimit të rrjetit — është pikërisht reforma e padukshme nga e cila varen të gjitha premtimet e dukshme: parqet e Masdar, kablli drejt Italisë, unaza 400 kilovolt. Një rrjet i operuar me dorë s'mund t'i presë gigavatët e shpallur; një i dixhitalizuar bëhet, për më tepër, i lexueshëm për investitorët.

Marrëveshja dy: plaku i Vaut të Dejës. Centrali 250 megavat, shkalla e parë e kaskadës së Drinit, mban mbi shpinë gjysmë shekulli; rehabilitimi i tij — pjesë e një përpjekjeje më të gjatë të mbështetur po nga KfW — blen dekada jete për shtyllën kurrizore të sistemit. Në terma megavat-orë për euro, modernizimi i hidrocentraleve historike mbetet „burimi i ri” më i lirë i Shqipërisë.

Marrëveshja tre: granti studentor. 24 milionë të pakthyeshme për veshjen termike të konvikteve të Qytetit Studenti: mijëra studentë në ndërtesa që s'i djegin më buxhetet dimrit. Simbolike dhe praktike njëherësh — efiçenca energjetike mbetet e afërmja e varfër e politikave shqiptare, dhe demonstrimet publike të këtij kalibri ia ndërtojnë legjitimitetin.

Filli i përbashkët. Asnjë euro nga paketa s'ndërton kapacitet të ri; të gjitha forcojnë atë që ekziston — rrjet, hidro, ndërtesa. Kjo është ndarja e punës që po konturohet në energjinë shqiptare: kapitali privat vjen për megaprojektet, paraja publike gjermane për themelin mbi të cilin ato do të qëndrojnë.

Rrjetet e rajonit, në rrjedhën e lajmeve.