Argent LNG nënshkruan me Tiranën: pesë milionë tonë në bregdetin e Adriatikut
Qeveria shqiptare dhe kompania amerikane Argent LNG nënshkruan memorandumin për ndërtimin e një terminali gazi natyror të lëngshëm në bregdetin e Adriatikut, i furnizuar me deri në pesë milionë tonë në vit nga impianti i ardhshëm i eksportit i kompanisë në Luiziana, i programuar të nisë rreth 2029–2030. Ministri i energjisë Enea Karakaçi sheh te kapacitetet e magazinimit dhe rigazifikimit „fleksibilitetin që i duhet rajonit në periudhat e kërkesës së lartë”, ndërsa kryetari i Argent, Jonathan Bass, premton „një pikë furnizimi të ankoruar në SHBA që forcon sigurinë energjetike të fqinjëve” — me lidhje drejt TAP-it, drejt gazsjellësit të projektuar IAP dhe, përmes flukseve të kthyera, deri në Ukrainë. Për një vend pothuajse tërësisht hidro, kjo është bileta e hyrjes në gjeopolitikën e madhe të gazit.
Redaksia EuroEnergy · 
Shqipëria · 1 min lexim · përditësuar 30 sht 2026
Shqipëria ishte për dekada të tëra e parëndësishme në hartën e gazit — pa rrjet, pa konsum, pa tranzit deri në ardhjen e TAP-it. Memorandumi me Argent e zhvendos befas në qendër të pjesës më aktive gjeopolitike të momentit: shpërndarjes së LNG-së amerikane në Evropën Juglindore.
Çfarë parashikon dokumenti. Një terminal magazinimi dhe rigazifikimi në bregdet — vendndodhja e saktë mbetet për t'u shpallur, me Vlorën kandidate të dukshme —, i dimensionuar për deri në pesë milionë tonë në vit: disa herë konsumi aktual i gjithë rajonit fqinj, pra i menduar shprehimisht për eksport më tej. Burimi: impianti i Argent në Luiziana, në zhvillim, me horizont 2029–2030 — kalendar që e bën memorandumin një opsion mbi të ardhmen, jo një gazsjellës të nesërm.
Arkitektura rajonale. Çelësat janë lidhjet: TAP kalon tashmë nëpër Shqipëri drejt Italisë; IAP — gazsjellësi jono-adriatik drejt Malit të Zi dhe Kroacisë — kërkon prej vitesh financimin; ndërsa përmendja e flukseve të kthyera drejt Ukrainës e lidh projektin me arkitekturën e Korridorit Vertikal. Një terminal shqiptar do ta shndërronte vendin nga spektator në furnizues rajonal — me të ardhurat dhe peshën politike përkatëse.
Pyetjet e ndershme. Memorandumet nuk janë investime: mes nënshkrimit dhe betonit qëndrojnë studimet, financimi prej miliardash dhe konkurrenca — Aleksandropoli, Krk dhe hub-i i ardhshëm i Vlorës i rivalëve të Aktor synojnë të njëjtat tregje. Ndërsa kërkesa e brendshme shqiptare mbetet minuskule: projekti justifikohet vetëm rajonalisht.
Leximi strategjik. Uashingtoni po i kartografon metodikisht daljet e LNG-së në Ballkan — Selanik, Krk, tani ndoshta Shqipëria. Për Tiranën, nënshkrimi është një policë gjeopolitike e lirë: nëse projekti bëhet, vendi bëhet nyjë; nëse jo, ka humbur vetëm bojën.
Gazi i rajonit, në rrjedhën e lajmeve.
Lajme të tjera
Komente
Bëhu i pari që komenton.