Pięć dolin wodorowych i cel 2 gigawatów: polski plan

Polska już jest jednym z największych europejskich producentów wodoru — ale niemal cały pochodzi z gazu, szary, dla rafinerii i chemii. Jego przejście na zielony to jedna z najambitniejszych obietnic krajowej strategii energetycznej.

Oficjalny cel. Polska Strategia Wodorowa do 2030 roku, z perspektywą do 2040, przewiduje instalacje produkcji z niskoemisyjnych źródeł — z elektrolizerami na czele — o mocy 2 GW. To duża liczba jak na rynek, który dopiero się rodzi: największa komercyjna instalacja zielonego wodoru w kraju, Promet-Plast pod Wrocławiem, ma 5 MW i produkuje do 2 ton dziennie.

Doliny, silnik regionalny. Krajowy Plan Odbudowy finansuje co najmniej pięć dolin wodorowych — lokalnych ekosystemów łączących produkcję, transport i zużycie. Śląsk i Małopolska łączą przemysł ciężki z uczelniami; dolina wielkopolska szykuje elektrolizery o mocy 10 MW; dolnośląska ogłosiła zapytania na 21 MW.

Infrastruktura zużycia. Orlen pozyskał 62 miliony euro środków europejskich na sieć 16 ogólnodostępnych stacji tankowania wodoru — pomyślanych przede wszystkim dla autobusów miejskich i transportu ciężkiego, tam gdzie bateria przegrywa ze zbiornikiem.

Nadchodzący test. Jak wszędzie w Europie, pytaniem nie jest moc, lecz twardy popyt: zielony wodór pozostaje drogi, a przemysł niechętnie podpisuje długie kontrakty. Doliny to zakład, że popyt buduje się lokalnie, kawałek po kawałku.

Polski kontekst energetyczny, dzień po dniu, na stronie kraju.