Fluxys weeft de waterstofruggengraat door de Belgische havens

In een waterstofeconomie die zichzelf nog zoekt, koos België de rol die het het best kent: de vervoerder. Fluxys — de beheerder van de gasnetten, dezelfde die de terminal van Zeebrugge uitbaat — bouwt stuk voor stuk een open waterstoftransportnet waarop elke producent of importeur zal kunnen aansluiten.

De werf van Antwerpen. Het eerste stuk is de waterstofleiding in de Antwerpse haven, gebouwd in tronçons; de werken begonnen in 2025 op het eerste segment, het tweede volgde in 2026. Het havennet verbindt de terminals — waarlangs de overzeese ammoniak en methanol zullen binnenkomen — met de chemische installaties die de moleculen zullen verbruiken.

De grote kaart. Het Fluxys-plan voorziet corridors van de kust — Zeebrugge, Antwerpen, Gent — naar de binnenlandse industriële clusters en naar de Duitse grens, waar het aansluit op het toekomstige waterstofkernnet van de buur. Het bedrijfsmodel is gekopieerd van het gas: gereguleerde infrastructuur, open toegang, gecontroleerde tarieven.

De ontbrekende knopen. Zoals overal is het dilemma dat van kip en ei: de leiding heeft volumes nodig, de volumes een leiding. De Belgische staat zette het wettelijke kader voor waterstoftransport bij de eerste van Europa, en de Europese subsidies voor corridors dekken een deel van het risico; de rest draagt het geduld van een operator die gewend is aan investeringen over vijftig jaar.

De inzet. Sluit de keten — import in Antwerpen, transport door Fluxys, verbruik in chemie en staal — dan behoudt België in het waterstoftijdperk zijn historische rol uit het gastijdperk: iedereen passeert langs hier.

De Belgische energie, in dagelijkse cijfers, op de landenpagina.