Η πύλη της Θράκης: η Αλεξανδρούπολη είναι γεμάτη ως το 2035 και ζητά αδελφή

Κάποτε το αέριο έμπαινε στα Βαλκάνια από τα βορειοανατολικά και κατέβαινε. Τώρα ανεβαίνει από τον νότο — και η κύρια βρύση επιπλέει στον κόλπο της Αλεξανδρούπολης.

Ο σταθμός που δεν χωράει άλλο. Το FSRU που ξεκίνησε το 2024 τρέχει με πλήρως συμβολαιοποιημένη δυναμικότητα ως το 2035 — «sold out», στη γλώσσα της αγοράς. Η πελατεία λέει την ιστορία: δίπλα στους Έλληνες και Βούλγαρους προμηθευτές, όλο και περισσότερες ποσότητες φεύγουν βόρεια, μέσω του Κάθετου Διαδρόμου — της αλυσίδας αγωγών και διασυνδέσεων που ενώνει το Αιγαίο με την Ουκρανία μέσω Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Μολδαβίας.

Το στρατηγικό νούμερο. Οι εξαγωγικές δυνατότητες του ελληνικού συστήματος ξεπερνούν τα 8,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως — από σχεδόν μηδέν πριν από μια δεκαετία — με την Αλεξανδρούπολη να σηκώνει το βάρος και τη Ρεβυθούσα να συμπληρώνει. Για μια Ουκρανία που ξαναχτίζει τα αποθέματά της υπό βομβαρδισμούς και μια Κεντρική Ευρώπη που αποχαιρετά τα τελευταία ρωσικά μόρια, η νότια διαδρομή πέρασε από plan B σε σπονδυλική στήλη.

Η αναγγελθείσα αδελφή. Η Gastrade ετοιμάζει τον δεύτερο πλωτό σταθμό — «Θράκη» — στα 8–9 χιλιόμετρα από τον πρώτο: μεγαλύτερη αποθήκευση, ισχυρότερη αεριοποίηση, ευελιξία για τις αγορές-στόχους της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Και στη Θεσσαλονίκη σχηματίζεται τρίτο project. Το Βόρειο Αιγαίο γίνεται, μεθοδικά, κόμβος.

Η νότα ρεαλισμού. Όλη η αρχιτεκτονική πατά στο παγκόσμιο LNG — αμερικανικό πρωτίστως — με τις ευμετάβλητες τιμές του: το καλοκαίρι των ακριβών φορτίων του Κόλπου φάνηκε αμέσως στα ελληνικά τιμολόγια. Η νότια πύλη λύνει τη γεωπολιτική· ο λογαριασμός μένει στο έλεος των παγκόσμιων αγορών.

Οι ροές αερίου της περιοχής, στη σελίδα τιμών.