De windtender in de Prinses Elisabethzone loopt vertraging op — en dat kost geld

Terwijl het eiland dat zijn stroom moet oogsten in aanbouw is, staat de wind zelf aan het loket te wachten. De tender voor het eerste perceel van circa 700 MW in de Prinses Elisabethzone — de nieuwe generatie Belgische offshoreparken — was eind september 2026 nog niet gelanceerd, anderhalf jaar na de oorspronkelijke kalender.

De chronologie van het uitstel. De ministerraad verschoof de tender naar 2026 met een beroep op juridische risico's, een onrealistische timing en een vaag financieel kader. De deadline «uiterlijk eerste kwartaal 2026» sneuvelde in februari; ook de belofte van «de lente» passeerde. Het kabinet van minister Bihet koppelt de lancering aan de goedkeuring van het herziene kader, afgestemd op de nieuwe Europese staatssteunregels.

De prijs van het wachten. De ramingen die de Belgische pers in mei citeerde: honderden miljoenen euro extra kosten voor de gezinnen — elk jaar zonder nieuwe parken betekent meer gas in de winteravonden en doelen die verder opschuiven. De sector stelt de existentiële vraag: komt de zone nog op tijd klaar voor het eiland?

De ruzie over participatie. De oorspronkelijke formule reserveerde een plaats voor burgerparticipatie — coöperaties die een stuk van de parken zouden bezitten. De herziening dunt die zichtbaar uit, en de coöperaties verzamelden handtekeningen: zonder participatie wordt het lokale draagvlak voor wind moeilijker bevochten.

De wind in de Belgische productie, in realtime, op de landenpagina.