Úr 150 í 215 megavött: Sigalda bætir við fjórðu vélinni

Stækkun gamallar vatnsaflsstöðvar er hagkvæmasta form nýs megavatts: lónið er til, stíflan er til, línurnar eru til — aðeins vélinni er bætt við. Sigalda, í rekstri frá 1977 við Tungnaá, verður íslenska kennslubókin í þessari reikningslist.

Samningarnir. Ístak, reynslubolti íslenskra framkvæmda, bauð lægst í mannvirkjapakkann: viðbyggingu við stöðvarhúsið fyrir nýju 65 megavatta samstæðuna, nýja innsteypta þrýstipípu og umfangsmiklar endurbætur á núverandi húsi — frá rafkerfum til brunavarna. DSD Noell, þýski sérfræðingurinn í vatnsvélbúnaði, hlaut hönnun, framleiðslu og uppsetningu rista, loka og fallpípu, fyrir tæpa 2 milljarða króna á móti 1,7 milljarða áætlun fyrirtækisins. Undirritanir önnuðust Hörður Arnarson forstjóri og framkvæmdateymið undir stjórn Ásbjargar Kristinsdóttur.

Hvers vegna fjórða vélin. Íslenska kerfið skortir ekki árlega orku heldur stýranlegt afl á álagstoppum — getuna til að skila miklu, stutt og eftir pöntun. Viðbótarvél við núverandi lón kaupir einmitt það: sveigjanleika, án eins fermetra af nýju lóni. Á eftir Búrfelli II, sem opnaði 2018 með 100 megavött, er Sigalda annað þrep þessarar stefnu — og undirbúningurinn krafðist þess þegar að stöðin væri tekin úr rekstri í tvo mánuði, í ári með óvenju full lón.

Tímalínan. Meginframkvæmdir hefjast nú; vélin fer í gang um áramótin 2029/2030. Þangað til verður Sigölduverkefnið, ásamt Hvammsvirkjun og seinni áfanga Vaðölduvers, sönnun þess að íslenska raforkukerfið er komið út úr varnaráratug sínum.

Vatnsafl svæðisins, í fréttastraumnum.