De Waalse prosumenten leren leven met negatieve prijzen

Wallonië bouwde een van de dichtste prosumentengemeenschappen van Europa op een eenvoudige belofte: de zon op het dak wordt geld. In 2026 nuanceerde de markt die belofte bruut: honderden uren per jaar is het zonneoverschot nul waard — of minder.

De les van april. Het weekend dat het negatieve record van −479 EUR/MWh bracht, was ook het pedagogische moment van het jaar voor de prosumenten: net toen de panelen maximaal produceerden, betaalde de markt om van de stroom af te raken. De vereniging BeProsumer vertaalde het gevolg in huistaal: injectie in de negatieve uren brengt niet alleen niets op — bij sommige contracten kost ze geld.

Wat verandert in de contracten. De Belgische leveranciers zijn beginnen te differentiëren: sommigen betalen injectie tegen marktprijs — dus negatief op de slechte uren — anderen voerden plafonds, commissies of aparte injectietarieven in. De Waalse prosument, gewend aan de jaarlijkse compensatie, ontdekt het contractlezen met een vergrootglas.

De verdediging van het gezin. Het door de verenigingen aanbevolen recept heeft drie ingrediënten: maximaal zelfverbruik in de zonne-uren — boiler, wasmachine, het laden van de auto; het IMPACT-tarief voor wie een communicerende meter heeft, zodat de goedkope vensters in de factuur zichtbaar worden; en, voor de budgetten die het toelaten, de batterij die het overschot naar de avond schuift.

De regionale moraal. Wallonië komt langs een andere weg tot dezelfde conclusie als Vlaanderen en Nederland: het tijdperk waarin het net de rol van gratis batterij speelde, is voorbij. De zon blijft rendabel — maar vraagt voortaan beheer.

De uurprijzen, het kompas van de prosument, op de prijzenpagina.