Porthos loopt een jaar vertraging op, maar de CO₂-leiding is bijna klaar

Onder de Rotterdamse haven bouwt Nederland het ontbrekende orgaan van zijn zware industrie: een leiding die afgevangen CO₂ van raffinaderijen en waterstoffabrieken naar een leeg gasveld brengt, ruim drie kilometer onder de Noordzeebodem. Het project heet Porthos — en 2026 bracht het slecht nieuws én zichtbare voortgang.

Het uitstel. De start van de injectie, gepland voor eind 2026, is officieel verschoven naar de tweede helft van 2027. De verklaring uit de stukken: de integratie en het testen van de keten — leiding, compressie, platform, putten — vergt meer tijd; het is het eerste project van deze soort in het land, en de keten van aannemers voelde dezelfde inflatie en dezelfde rijen als de hele sector.

Wat er al staat. Op land doorkruist zo'n 30 kilometer leiding de haven; op zee ligt ruim 20 kilometer op de bodem. De vier voormalige gasproductieputten zijn met succes omgebouwd tot injectieputten — een technische primeur, afgerond in januari — en de gebouwen van het compressorstation op de Maasvlakte zijn opgeleverd.

Waarom het telt. De klanten van Porthos — Air Liquide, Air Products, ExxonMobil, Shell — hebben harde contracten voor circa 2,5 miljoen ton CO₂ per jaar, vijftien jaar lang: ongeveer 10% van de industriële uitstoot van de haven. Voor industrie die niet snel kan elektrificeren, is CCS de gecontracteerde brug — geen congresbelofte.

De context. Na Porthos komt Aramis, het veel grotere project, bedoeld voor klanten uit heel Noordwest-Europa. Rotterdam speelt zijn lievelingsrol: de zware infrastructuur van andermans transitie.

Industrie en uitstoot, in de energiecontext, op de nieuwspagina.