Το θλιβερό ρεκόρ του ελληνικού ήλιου: 1,3 τεραβατώρες πεταμένες σε πέντε μήνες

Η πιο φωτογραφημένη αντίφαση της ελληνικής ενέργειας φέτος δεν είναι εργοστάσιο αλλά διάγραμμα: η ηλιακή παραγωγή που ανεβαίνει κάθετα — και η καμπύλη των περικοπών που ανεβαίνει ακόμα πιο γρήγορα.

Η διάσταση της σπατάλης. 1,3 τεραβατώρες πράσινης ενέργειας κομμένες από τους διαχειριστές στους πρώτους πέντε μήνες — διπλάσιες από κάθε συγκρίσιμο ιστορικό — με προβλέψεις πάνω από 3,5 TWh για όλη τη χρονιά: το ισοδύναμο της ετήσιας κατανάλωσης περίπου ενός εκατομμυρίου νοικοκυριών, παραγμένο τζάμπα από πάνελ που υπάρχουν και πληρώνονται. Στο πρώτο τρίμηνο: 410 GWh περικοπές και 240 ώρες με μηδενική ή αρνητική τιμή, έναντι 13 ωρών στο ίδιο διάστημα πέρυσι.

Γιατί κόβεται. Η αριθμητική είναι αμείλικτη: 1,5 GW νέα φωτοβολταϊκά συνδέθηκαν μόνο σε πέντε μήνες, σε ένα σύστημα του οποίου το ανοιξιάτικο μεσημέρι — μικρή ζήτηση, πολύς ήλιος — ήταν ήδη κορεσμένο. Χωρίς αρκετή αποθήκευση και χωρίς ευέλικτη ζήτηση, ο διαχειριστής έχει μόνο το ψαλίδι: κόβονται πρώτα τα μεγάλα πάρκα, μετά, όλο και συχνότερα, και τα μικρά.

Ποιος αιμορραγεί. Οι ενώσεις των μικρών παραγωγών πήγαν τον φάκελο ως την Ευρωπαϊκή Επιτροπή: ο Απρίλιος έφερε έσοδα 65% κάτω από πέρυσι, και τα δάνεια που πάρθηκαν με business plan γεμάτα ήλιο δεν σταματούν όταν σταματά ο αντιστροφέας. Η πολιτική πίεση για αποζημιώσεις και νέο σχήμα στήριξης μεγαλώνει με κάθε ηλιόλουστο μήνα.

Η έξοδος από την παγίδα. Η συνταγή είναι γνωστή και την επαναλαμβάνουν όλοι: μπαταρίες — φέτος πλησιάζουν το 1 GW — ζήτηση μετατοπισμένη στο μεσημέρι, διασυνδέσεις και, ίσως το σημαντικότερο, ένα τίμιο σήμα: νέα φωτοβολταϊκά μόνο με αποθήκευση δίπλα τους. Ο ελληνικός ήλιος δεν τελείωσε· τελείωσε μόνο η εποχή που μπορούσε να χύνεται όποτε να ’ναι στο δίκτυο.

Παραγωγή και περικοπές, σε πραγματικό χρόνο, στη σελίδα της χώρας.