Θρακικό Πέλαγος: το πρώτο ελληνικό θαλάσσιο αιολικό περίμετρο, 600 μεγαβάτ

Όταν η αιολική γραφειοκρατία κινηθεί, οι πρώτες ελληνικές θαλάσσιες τουρμπίνες δεν θα σταθούν στις ανεμοδαρμένες Κυκλάδες αλλά στη διακριτική γωνιά ανάμεσα στη Θάσο και τα τουρκικά σύνορα: το Θρακικό Πέλαγος.

Γιατί εκεί. Τα τεχνικά επιχειρήματα σπάνια ευθυγραμμίζονται τόσο καθαρά: η θρακική υφαλοκρηπίδα είναι από τις λίγες ελληνικές ζώνες με βάθη κάτω των 50 μέτρων — άρα σταθερές τουρμπίνες, η ώριμη και φθηνή τεχνολογία, όχι οι ακριβές πλωτές· το βόρειο μελτέμι φυσά σταθερά· η ναυσιπλοΐα είναι διαχειρίσιμη· και οι συγκρούσεις με τον τουρισμό, ελάχιστες — οι θρακικές παραλίες δεν είναι η Μύκονος. Ο υπουργικός σχεδιασμός ζωγραφίζει εδώ τα πρώτα περίμετρα: γύρω στα 600 MW.

Η συνέργεια της στεριάς. Η Αλεξανδρούπολη έγινε κόμβος: εκσυγχρονισμένο λιμάνι, FSRU σε λειτουργία, δεύτερο σχεδιασμένο, υποσταθμοί και γραμμές ενισχυμένες για τον Κάθετο Διάδρομο. Τα θαλάσσια πάρκα θα συνδέονταν σε υποδομή ήδη γενναιόδωρα διαστασιολογημένη — και τα ναυπηγεία με τη λιμενική εφοδιαστική παίρνουν ακριβώς τη διαφοροποίηση που ζητούν χρόνια.

Η θέση στο παζλ. Τα 600 θρακικά MW είναι η εμπροσθοφυλακή του εθνικού στόχου των 1,9 GW το 2030 — στόχου που οι διοικητικές καθυστερήσεις έκαναν ήδη θεωρητικό. Αλλά ακριβώς γι' αυτό το πιλοτικό περίμετρο μετρά διπλά: ένα πρώτο έργο που λειτουργεί δημιουργεί το προηγούμενο, την αλυσίδα προμηθευτών και την εμπιστοσύνη των επενδυτών για όλα τα επόμενα.

Τα τοπικά ρίσκα. Η θρακική αλιεία, η μετανάστευση των πουλιών στον διάδρομο του Έβρου και οι στρατιωτικές ευαισθησίες των συνόρων απαιτούν σοβαρές μελέτες, όχι σφραγίδες — και η αποδοχή των κοινοτήτων, διδαγμένη από τους χερσαίους αιολικούς πολέμους, κερδίζεται με ρητά τοπικά οφέλη, όχι με διατάγματα. Το θαλάσσιο ντεμπούτο της Ελλάδας παίζεται σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα ήσυχης θάλασσας· το διακύβευμά του είναι μια ολόκληρη δεκαετία.

Τα ελληνικά αιολικά, στη σελίδα της χώρας.