Οι Κυκλάδες μπαίνουν στην πρίζα: η Σαντορίνη και οι αδελφές της σφίγγουν τα καλώδια

Επί έναν αιώνα, το φως των ελληνικών νησιών μύριζε πετρέλαιο: κάθε νησί με τη θορυβώδη μονάδα του, με καύσιμο που ερχόταν με το καράβι και με την ακριβότερη κιλοβατώρα της Ευρώπης, σιωπηλά επιδοτούμενη από όλους τους καταναλωτές της χώρας.

Το τελευταίο κυκλαδίτικο τμήμα. Η τέταρτη φάση της διασύνδεσης δένει φέτος τη Σαντορίνη — τη τουριστική βιτρίνα με τις βάναυσες αιχμές φορτίου — συν Φολέγανδρο, Μήλο και Σέριφο, με υποβρύχια καλώδια δεκάδων χιλιομέτρων. Μαζί της, το κυκλαδικό πρόγραμμα κλείνει: πάνω από 800 εκατομμύρια ευρώ επενδυμένα από την πρώτη φάση και μετά, και ολόκληρο το αρχιπέλαγος αναπνέει μέσα από το ηπειρωτικό δίκτυο.

Τι αλλάζει φυσικά. Οι ντιζελογεννήτριες περνούν σε ψυχρή εφεδρεία, μετά για παλιοσίδερα. Το κόστος συστήματος πέφτει — οι ΥΚΩ των νησιών ήταν ετήσια τρύπα εκατοντάδων εκατομμυρίων — και το ταβάνι των ΑΠΕ εκτοξεύεται: 332 MW ήλιου και αέρα γίνονται εγκαταστάσιμα στα φρεσκοδεμένα νησιά, που ως χθες αρνούνταν πάνελ από έλλειψη δικτύου.

Η μηχανή επενδύσεων. Ο διαχειριστής μεταφοράς τρέχει το 2026 επενδύσεις 1,7 δισ. ευρώ — ιστορικό ρεκόρ του — ανάμεσα σε Κυκλάδες, μεγάλο διασυνδετήρα προς Κύπρο και προετοιμασία του επόμενου κύματος: Δωδεκάνησα, με διαγωνισμούς και αδειοδοτήσεις σε εξέλιξη, μετά ΒΑ Αιγαίο. Ρόδος και Λέσβος, τα μεγαλύτερα αυτόνομα συστήματα που απομένουν, έχουν πια συγκεκριμένο ορίζοντα σύνδεσης.

Ο συμβολισμός. Λίγα ευρωπαϊκά έργα ενώνουν τόσο καθαρά την απανθρακοποίηση, τον λογαριασμό και τη συνοχή: το ίδιο καλώδιο κόβει το πετρέλαιο, φθηναίνει το σύστημα και λέει στους νησιώτες ότι είναι πολίτες του ίδιου δικτύου. Η υπόλοιπη νησιωτική Ευρώπη — από τις Βαλεαρίδες ως τα κροατικά αρχιπελάγη — κρατά σημειώσεις.

Τα νησιωτικά συστήματα και οι διασυνδέσεις, στη σελίδα της χώρας.