Een herfst zonder de twee reactoren: de importtest van België

Het Belgische stroomsysteem beleeft een testherfst: de twee verlengde reactoren liggen stil voor de afronding van de levensduurwerken, en hun terugkeer staat pas in november gepland. Tot dan draait het land zonder zowat 2 GW nucleaire basis — ongeveer een vijfde van het gemiddelde verbruik.

Wie het gat vult. Het recept van de septemberdagen staat in de Elia-data te lezen: het gas klimt in de lastcurve — de STEG-centrales, betaald via het capaciteitsmechanisme precies voor zulke periodes — de zon helpt nog op de middag, en de rest komt via de interconnectoren, vooral uit het nucleaire Frankrijk en uit Nederland. Gefactureerd toont het gat zich in de avondprijzen, bij de gepeperdste van het jaar.

De structurele context. België sloot 2025 af met een recordnetto-import van 14 TWh; de herfst van 2026 trekt die lijn alleen maar dikker. De interconnectoren — Nemo Link naar Groot-Brittannië, ALEGrO naar Duitsland, de klassieke grenzen met Frankrijk en Nederland — bleken precies het vangnet waarvoor ze werden gebouwd.

De les voor het nationale debat. De episode geeft beide kampen argumenten: de kernenergievoorstanders tonen hoe duur het systeem zonder reactoren is; de sceptici antwoorden dat de afhankelijkheid van twee grote eenheden juist het probleem is, en dat diversificatie — wind, batterijen, interconnectie — het antwoord blijft. In november, wanneer de turbines van Doel en Tihange weer draaien, gaat het debat door — maar wellicht tegen lagere prijzen.

De Belgische import en mix, in realtime, op de landenpagina.