Vlaanderen sloot de terugdraaiende teller. Wat rest de prosumenten

Een tijdperk eindigde geruisloos in Vlaanderen: sinds 1 april 2026 is de terugdraaiende teller — die geïnjecteerde stroom volledig wegstreepte tegen het verbruik — definitief van het toneel. De laatste prosumenten die nog van het oude regime genoten, schakelden over op de aparte meting van injectie.

De nieuwe rekensom. Met de digitale meter worden verbruik en injectie apart gemeten. De kilowattuur die je in het net stuurt, wordt betaald via het injectietarief van je leverancier: het marktgemiddelde in juli, circa 4,4 cent; de reële vork, tussen zowat 1 en 7 cent, naargelang leverancier en contracttype. In spiegelbeeld bespaart de zelfverbruikte kilowattuur de volle prijs aan het stopcontact — rond de 30 cent, netkosten en taksen inbegrepen.

De praktische conclusie. De verhouding van één tegen zes tussen de waarde van zelfverbruik en die van injectie herschrijft alle beslissingen: de boiler verwarmt 's middags, de elektrische auto laadt op de panelen, en de thuisbatterij — ooit een gadget — wordt een ernstige berekening. Ook de leveranciers pasten zich aan: sommigen vergoeden injectie beter in dynamische contracten, anderen rekenen er zelfs kosten voor aan in de uren met negatieve prijzen.

De grotere context. Zonnig België komt uit een recordjaar 2025, met een fotovoltaïsche productie die 21% groeide. Vlaanderen sluit de lus van de historische gulheid precies wanneer de Nederlandse buren zich op dezelfde operatie voorbereiden — hun saldering verdwijnt in 2027.

De prijzen die de prosumentenrekensom maken, op de prijzenpagina.