De batterijen stappen in het Belgische vangnet

In een land zonder bergen voor pompopslag en met kernenergie in wederopbouw werden batterijen het Belgische antwoord op de vraag van de zonloze avonden — en hun groei draagt de vingerafdruk van een mechanisme dat oorspronkelijk voor klassieke centrales was bedacht.

Het CRM, lanceerplatform. De veilingen van het capaciteitsvergoedingsmechanisme katalyseerden, ronde na ronde, ruim 1,1 GW aan opslagprojecten — meerjarige contracten die een vast inkomen garanderen en investeringen bankabel maken. Op de veiling voor 2026–2027 namen batterijen opnieuw het gros van de nieuwe capaciteit: 60 MW verse projecten plus 102 MW verlengd.

De marktrekensom. De Belgische dagspread is spectaculair verbreed: het negatieve record van −479 EUR/MWh op de middag bestaat naast avonden boven de 200. Een batterij die op de min koopt en op de piek verkoopt, draait haar cyclus meerdere keren per dag; daarbovenop komen de balanceringsmarkten van Elia, traditioneel vet betaald in een land met krappe systeemmarges.

Wat nog ontbreekt. Vergeleken met de Nederlandse of Duitse buren blijft het geïnstalleerde Belgische park bescheiden, en aansluitingen en vergunningen vloeien traag. De sector vraagt duidelijke regels voor batterijen achter de meter — bij bedrijven en gezinnen — waar het Vlaamse capaciteitstarief onbedoeld een sterke prikkel voor piekafvlakking creëerde.

De richting. Met 3,5 GW bestaande offshorewind en de nieuwe zone in voorbereiding verschuift elke toegevoegde gigawattuur opslag wind van de rijke nachten naar de dure avonden. Batterijen zijn niet langer de bijlage van het Belgische systeem — ze zijn zijn plan B dat plan A werd.

De kwartierprijzen, de brandstof van de batterijen, op de prijzenpagina.