Íslenskur jarðvarmi á heimssviðinu: frá Calgary til Hörpu

Til eru lönd sem sækja ráðstefnur og lönd sem eru ráðstefnan. Í jarðvarma tilheyrir Ísland síðari flokknum — og vertíðin Calgary–Reykjavík sýnir nákvæmlega hvernig þetta hljóðláta vald er iðkað.

Hvað Ísland fór með til Calgary. Ekki bara viðveru heldur tæknilegt efni í fremstu röð: reynsluna af toppvélinni á Þeistareykjum — dæmi um að sækja viðbótarmegavött í núverandi jarðhitasvæði —, rannsóknir á meðhöndlun gass úr gufunni og, mikilvægasta verkið, fyrstu alþjóðlegu greinina sem leggur náttúrulega losun eldvirkra svæða við hlið losunar jarðvarmavirkjana, ásamt bókhaldsósamræminu milli landa. Vanþakklátt viðfangsefni og einmitt þess vegna dýrmætt: jarðvarminn telur sjálfur kíló sín af CO₂ og H₂S áður en aðrir telja þau fyrir hann.

Forsetaembættið. Að forseti Alþjóða jarðvarmasamtakanna komi frá Landsvirkjun er ekki siðareglur heldur endurspeglun þess hvar sérþekkingin situr: land sem hitar níu af hverjum tíu húsum með heitu vatni úr jörðu hefur breytt jarðfræðilegri sérstöðu sinni í alþjóðlegan skóla — frá borunum til fjármögnunar.

Heimaleikurinn. Í maí hýsir Reykjavík, í Hörpu, ráðstefnuna Iceland Geothermal — útgáfuna með yfirskriftinni „Geothermal for a Changing World”. Í heimi sem enduruppgötvar hita jarðar sem grunnorku án sveiflna kemur íslenski sýningargluggi á réttum tíma: djúpar varmadælur, jarðvarmi úr þurru bergi og steinrenning CO₂ þurfa öll einmitt þá þekkingu sem eyjan selur.

Siðferði ósýnilega útflutningsins. Ísland getur ekki flutt út rafmagn — það á engan sæstreng. Það flytur í staðinn út nokkuð arðbærara: aðferðina. Hvert þing í forsæti og hver tilvitnuð rannsókn er innviðir þessa skipalausa útflutnings.

Endurnýjanleg orka svæðisins, í fréttastraumnum.