80 kílómetrar af strengjum undir hrauni: hvernig vindurinn tengist kerfinu

Í skýrslum um vindorku eru vindmyllurnar taldar; í fjárhagsáætlunum þeirra eru strengirnir taldir. Tenging Vaðölduvers á skilið sína eigin sögu, því hún sýnir hvernig snjöll staðsetning er gerð — og hve miklu hún sparar.

Innra netið. Hver vindmylla framleiðir á miðspennu; niðurgröfnu strengirnir — 80 kílómetrar alls, hlykkjast milli undirstaða gegnum hraun- og sandsléttuna — safna framleiðslunni í safnstöðina, þar sem spennar hækka hana upp í flutningsspennu. Niðurgröfturinn er engin fagurfræðileg duttlungasemi: á sléttu sem er sópuð af heimskautastormum hefðu innri loftlínur verið veiki punktur alls versins.

Samningurinn bak við innstunguna. Tengingin við kerfið var samin árum fyrir fyrstu undirstöðuna: samningurinn við Landsnet — undirritaður þegar verkefnið hét Búrfellslundur og var nýkomið úr rammaáætlun — var beinlínis formlegt skilyrði virkjunarleyfisins. Íslenska aðgerðaröðin á skilið undirstrikun: fyrst rétturinn til að skila, síðan turninn. Markaðir sem gera þetta öfugt framleiða fullbyggð ver sem bíða árum saman eftir vír.

Arður staðsetningarinnar. Sultartangasvæðið er þegar einn af stóru rafhnútum landsins — þar fara vatnsaflsstöðvar Þjórsárkeðjunnar inn á kerfið. Fyrir verið þýddi það stutta tengingu og erfða innviði: vegi, línur, tengivirki. Fyrir kerfið þýðir það að vindur og vatn deila ekki aðeins fyllandi vatnafræði heldur einnig sömu vírum — og vaktmenn geta leikið á milli þeirra á staðnum, án þess að hlaða löngu meginlínurnar.

Talan til að muna. 80 kílómetrar af streng fyrir 28 vindmyllur — nærri 3 kílómetrar af vír á hvern turn. Sá sem skipuleggur vindorku án þess að skipuleggja kopar lærir hér, ódýrt, lexíuna sem aðrir borguðu dýrt.

Vindorka svæðisins, í fréttastraumnum.